De Vlamingen zijn al vanuit België gekomen, 5 dagen lopen; de Nederlanders lopen 2 dagen mee met deze vredesmars, nu dwars door de Eifel. Rustig wandelen we de hellingen op, door statige beukenbossen, in lichtgevend lentegroen. Vogelgeluiden begeleiden ons, ook de kleine voorjaarsbloemen van het bos kondigen de lente aan. Gesprekken ontstaan over wat het betekent om zo door de natuur te lopen. Het doel, een pelgrimstocht uitsluitend en alleen voor de vrede, verenigt ons met elkaar en met de natuur.
Van 11 tot half 12 lopen we in stilte. Het is alsof de boomkronen zich over ons sluiten. We worden opgenomen in de vanzelfsprekende ordening van de bomen over de helling. Langzaam dwalen de gedachten af. We realiseren ons dat allerlei groepen uit verschillende landen nu óók in stilte lopen. Het voelt alsof we opgeheven worden en van boven de microscopische paadjes zien waarlangs van vele kanten onaanzienlijke groepjes pelgrims één of meerdere dagen deelnemen aan de vredesmars. Ze zullen samenkomen in Keulen, later in Linz komen er weer bij, in Budapest, Serajewo, Istanbul weer, tot in Jerusalem volgend jaar mei.
Als we aan het eind van de middag na 17 km moe, maar vol van het weldadige groen van het Eifel-landschap en van de levensverhalen van nieuwe vrienden, in Einruhr aankomen, kijken we terug op de dag, en zoekt iedereen zijn slaapplek op.
Het is fascinerend om pelgrim te zijn, met je eigen spullen op de rug, maar met de wetenschap dat je niet alleen loopt. Door het landschap te trekken, en je iedere dag opnieuw af te vragen, waar kom ik vandaan, waar ga ik heen?
De natuur heeft geen weet van wereldproblemen.
De natuur is vrede.
