Dit gedicht van William Blake raakt voor mij aan de essentie van wat Stichting NatuurCollege – en grondlegger prinses Irene van Lippe-Biesterfeld – belichamen: het vermogen om in een deel het geheel te ervaren, en natuur opnieuw te leren zien, voelen en ervaren als de gemeenschap van leven waarvan wij deel uitmaken.
Precies dat vermogen verbindt mij met de missie van Stichting NatuurCollege. Met veel enthousiasme neem ik daarom het stokje over als directeur van NatuurCollege.
Mijn loopbaan heeft zich de afgelopen decennia bewogen op het snijvlak van leiderschap, organisatieontwikkeling, internationale samenwerking en de relatie tussen mens en natuur. Bij de mondiale natuurbeschermingsorganisatie WWF International gaf ik leiding aan internationale teams en veranderprocessen en werkte ik aan strategie, organisatieontwikkeling, fondsenwerving, capaciteitsopbouw en samenwerking. Daarvoor was ik als regiodirecteur bij Kadaster International verantwoordelijk voor internationale programma’s en diplomatieke samenwerkingen in Azië en het Midden-Oosten. Ook bij VNG International werkte ik aan internationale programma’s, partnerschappen en verandertrajecten wereldwijd.
Deze ervaringen hebben mij geleerd hoe belangrijk het is om visie te verbinden met beweging: richting te geven én ruimte te laten ontstaan, verschillende perspectieven bij elkaar te brengen en mensen in beweging te krijgen. Als veranderkundige, bioloog en natuurcoach kijk ik daarbij niet alleen naar organisaties, maar ook naar mensen en de systemen waarvan zij deel uitmaken. Wat maakt groei mogelijk? Waar zit de energie? Wat vraagt om vernieuwing? En wat dient zich, soms nog onzichtbaar, aan?
Naast mijn internationale loopbaan heb ik mij vanuit verschillende rollen steeds beziggehouden met de vraag hoe we onze relatie met de levende wereld kunnen verdiepen. Vanuit mijn eigen onderneming ontwikkelde ik programma’s rond natuurzijn, diepe ecologie en ecologisch leiderschap. Als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Natuurcoaches zet ik mij in om natuur als leermeester en heelmeester voor een breed publiek toegankelijk te maken. En als medeoprichter van het Deep Ecology Network bracht ik mensen met verschillende achtergronden en perspectieven samen rond een fundamentele vraag: wat gebeurt er wanneer we onszelf niet langer als los van de natuur beschouwen, maar ons opnieuw herinneren dat we natuur zíjn?
Daar ligt voor mij ook een belangrijke bron van inspiratie voor NatuurCollege. De wereld staat voor grote transities. Juist nu is het nodig om niet alleen nieuwe oplossingen te bedenken, maar ook ons bewustzijn te verdiepen. Om opnieuw te leren luisteren naar wat de natuurlijke wereld ons vertelt. Om ‘natuurzijn’ niet alleen intellectueel te begrijpen, maar werkelijk te ervaren. En om van daaruit anders te handelen.
Een nieuwe koers, met diepe wortels
De komende periode wil ik samen met het bevlogen team, het deskundige bestuur en onze partners bouwen aan een nieuwe koers voor Stichting NatuurCollege. Een koers die voortbouwt op de rijke historie van de stichting, en tegelijkertijd richting geeft voor wat de toekomst van ons vraagt.
Ik zie daarin drie bewegingen:
1. Natuurlijke groei
Zoals in een ecosysteem groei ontstaat vanuit samenwerking, verbinding en diversiteit, zo wil NatuurCollege verder groeien: samen met bestaande én nieuwe partners, met ruimte voor ontmoeting, kruisbestuiving en onverwachte verbindingen. Niet groeien om het groeien, maar groeien vanuit betekenis en overvloed.
2. Vernieuwing
NatuurCollege heeft altijd een pionierende rol gehad. Die rol als wegbereider vraagt om nieuwsgierigheid en moed om nieuwe wegen in te slaan en anders te kijken. Een nieuwe strategie biedt ruimte om te onderzoeken waar de grootste maatschappelijke impact kan worden gemaakt, nieuwe vormen van samenwerking te ontwikkelen en steeds weer die vragen te stellen die anderen nog niet stellen.
3. Bewustwording en wederkerigheid
Uiteindelijk begint verandering bij bewustwording. Hoe verhouden wij ons tot onszelf, anderen en de wereld om ons heen. Ik wil samen met het team en het bestuur bouwen aan een NatuurCollege waarin bewustwording en wederkerigheid niet alleen thema’s zijn, maar ook leidende principes. Wat betekent het om natuur te zijn? En wat vraagt natuur vervolgens van óns?
Misschien begint het allemaal bij die ene korrel zand, die wilde bloem. Bij het vermogen om waarachtig te zijn – als een kind. Om verwondering toe te laten. Om te ervaren dat het geheel groter is dan de som der delen – en dat wij daar onderdeel van zijn.
Vanuit dat besef stap ik deze nieuwe rol in met grote dankbaarheid: voor grondlegster en bezieler Irene, voor degenen die mij in deze rol voorgingen – Paul en Keelin – en voor het team van NatuurCollege. Voor mijn familie en vrienden, die mij vleugels geven. Voor de vele collega’s met wie ik onderweg heb mogen werken, en voor de partners en bestuurders die mij hun vertrouwen hebben geschonken. Ik besef dat ik vandaag op vele schouders mag staan.
En bovenal voel ik een diepe dankbaarheid voor de natuur zelf. Voor alles wat zij mij leert, draagt en telkens opnieuw laat zien. Voor de verwondering, de wijsheid en het thuiskomen. Natuur is voor mij niet alleen het onderwerp van mijn werk, maar is in alles, een bron van inspiratie, een leermeester en een voortdurende uitnodiging om met meer aandacht, liefde en humor in het leven te staan.
