Onlangs had ik de eer als onderzoeker deel te nemen aan een expositie genaamd DIG-it!. Deze tentoonstelling werd georganiseerd door de TU Delft, met als doel de vernieuwende ideeën van wetenschappers op visuele wijze vorm te geven. Als onderzoeker druk je je bevindingen eigenlijk altijd uit in woorden, of wellicht in getallen als je in de exacte wetenschappen werkzaam bent, maar zeker niet in kleurrijke beelden en tot de verbeelding sprekende kunstwerken. Heel bijzonder dus om designers en cartoonisten over de vloer te krijgen die mijn onderzoeks-ideeën op een andere manier in het zonnetje gingen zetten.

Samen met de designers ontstond het idee een “wereldbeeld-spel” te ontwikkelen: een groot, houten bordspel dat de speler door een serie van 10 vragen leidt, om zo vervolgens zijn/haar wereldbeeld te duiden. Speels, en toch tot reflectie stemmend, want de vragen gaan over leven, natuur, God, lijden, samenleving, en wetenschap, en de uitkomst vertelt de speler echt iets over zichzelf, iets wat hij of zij misschien nog niet wist. Een cartoonist werd vervolgens aan het werk gezet om de vier verschillende wereldbeelden die ik in mijn onderzoek gevonden heb, in onder andere Nederland en de VS, in een sprekend plaatje vorm te geven (zie hieronder).

Cartoonmettekst

De tentoonstelling was een groot succes! Mensen vinden het altijd leuk iets te ‘doen’, juist ook op een ‘kijk’-tentoonstelling, en het wereldbeeld-spel was dus behoorlijk populair. Er ontstonden spontaan interessante gesprekken over de verschillende wereldbeelden. Voor mij als onderzoeker was het heerlijk iets concreets te hebben, iets wat je kan ‘doen’, vasthouden, en bekijken. Het is pijnlijk om toe te geven als schrijver, maar een beeld zegt inderdaad meer dan 1000 woorden… En nu is het wereldbeeld-spel op reis met D-Exto, een reizend paviljoen waarin duurzame innovaties en projecten tentoongesteld worden. Onlangs stond het bord op het 015 festival in Delft, en aankomend weekend staat het op het Madness festival op Ameland. Mijn onderzoeks-idee is nu dus officieel ‘on tour’…

Annick Hedlund-de Witt: a.dewitt@tudelft.nl

In deze boeiende documentaire, ‘The Farm for the future’, zien we hoe de jonge boerin in Engeland geconfronteerd wordt met de totale afhankelijkheid van olie en olieprijzen om haar bedrijf gaande te houden: de olieproductie is afhankelijk van wereldwijde politiek en is ook nog eens eindig. Het wordt haar akelig duidelijk dat ‘de oliemens aan het uitsterven is’ (citaat van prof. Campbell). Van alle kanten komen de waarschuwingen op haar af. Hoe verder? Hoe haar bedrijf te waarborgen voor de toekomt ? Wat mij aanspreekt in dit verhaal is hoe deze vrouw op zoek gaat en nieuwe wegen vindt. In dat proces komt zij mensen tegen die haar al zijn voorgegaan en wegwijzers voor haar zijn. En oplossingen zijn er. Welke ? In algemene zin, door samen te werken met de natuur in plaats van er tegen in te gaan. De natuur wordt haar voorbeeld en leermeester. Wat ze ontdekt is dat ‘alles er is’. Het gaat om biodiversiteit terug te brengen en het wilde leven van de natuur te verbinden met landbouw en fruitteelt. Boeiend !  En dan, een klein zinnetje van de boerin zelf uit deze film: ‘en is het wel nodig om zoveel vlees te eten ?’ Ook daar denken wij met zijn allen steeds meer over na….

Irene van Lippe-Biesterfeld

Soms zijn er van die filmpjes die je tegenkomt op facebook, die blijven hangen. En dat niet alleen, ze raken. Dat deed dit filmpje met mij.
Niet alleen heb ik altijd al ‘iets’ met wolven gehad, maar dit filmpje geeft voor mij zo helder en eenvoudig in beeld uit dat alles onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Voor mij is het toch vaak naar woorden zoeken om uit te leggen dat dit ‘eenzijn’ geen levensbeschouwelijke visie is of hogere spiritualiteit is maar wezenlijke realiteit en geen keuze maar een gegeven. En eigenlijk kan ik het vaak ook niet goed uitleggen omdat het een diepere laag beweegt. Maar voor mij heeft elke handeling/stap/gebeurtenis impact op het geheel, zowel positief als negatief. Dat laat dit filmpje voor mij zien.

Fijn om te delen en ook om mezelf te blijven voeden.

Anne Leeflang (ex-manager NatuurCollege)

De Aarde is onze geboortegrond en ons thuis. We zijn deel van de grote gemeenschap van leven. Ons individuele leven is verbonden met het leven van talloze andere levensvormen, en zo zijn zij verbonden met ons. Niets en niemand staat op zichzelf.

Indien we deze verbinding niet meer kunnen ervaren, verbreken we binnen onszelf de verbinding met de wonderlijke stroom van het leven, de natuur. Niet alleen leidt dat tot gevoelens van vervreemding en isolement, maar het opent ook de weg naar uitbuiting van de Aarde, verlies van respect voor onze medemens en uitputting van onze eigen levenskracht.

Dat het welzijn van de Aarde en diversiteit van andere levensvormen nu van ons een inzet vraagt, wordt langzamerhand wereldwijd aanvaard. Wetenschappers en anderen zoeken naar middelen om de natuur te herstellen, te beschermen en schaarste conflicten tegen te gaan. Internationaal worden milieuverdragen gesloten, en wordt aan vrede gebouwd. Achter dit alles wordt langzaam ook een nieuw bewustzijn voelbaar. Het bewustzijn dat het welzijn van al wat leeft en ons eigen welzijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Deze ‘binnenkant van duurzaamheid’ is het werkveld van het NatuurCollege. Maar willen we echt een verschil maken, dan is er een podium nodig om dit gedachtegoed breder uit te dragen.